Pointillisme

Pointillisme.

Niets gaat voorbij. Alles blijft, het gaat bij de hoop. Van op afstand ziet het er uit als een plaatje: groene weiden, een pad, functioneel naakt. Een paar accenten rood: heftig, maar het dient de compositie. Overzicht, perspectief. Een plan voor wie wil.
Maar met je neus tegen het canvas zie je elk moment, elke spat. Het haar dat de kwast verloor. De aarzelende hand. Fingerprints. Ezelsoren. Schaamte op je jongenskaak. Zwarte kiezels in je kinderknie. Het gewicht van één borst in je mannenhand. Hoe herkenning je pupillen vergroot en te groot verdriet van achter op je ogen drukt. Hoe ontroering je transparant maakt. Zie je wel: het is er allemaal nog. Lucide. Haarscherp. Voor het verhaal moet je minstens één stap achteruit.

Life quoting Bob # 80

Most of the time
I’m clear focused all around
Most of the time
I can keep both feet on the ground
I can follow the path, I can read the signs
Stay right with it when the road unwinds
I can handle whatever I stumble upon
I don’t even notice she’s gone
Most of the time

http://www.bobdylan.com/us/songs/most-time